Read nY #44 - Books Library

nY #44

Unknown Author

4.9/5 (18080 ratings)

Description:Iedereen heeft wel ergens vrede mee te sluiten. Anders gezegd: iedereen heeft iets of iemand tegenover zich staan. Maar betekent dat ook dat we tegen elke prijs de confrontatie moeten aangaan, concessies doen of bereid zijn te strijden? In nummer 44 wil nY in plaats van een zo radicaal mogelijke kritiek op de bestaande orde ontwikkelen, juist speculeren over een zo radicaal mogelijke vrede. Hoe kun je, zonder in de valkuil van de vrijblijvende tolerantie te stappen, de co-existentie erkennen van verschillende ordes die onverenigbaar lijken of zijn? Is het denkbaar dat je vrede sluit met onderdrukkende of bedreigende systemen, praktijken of zaken, zoals het kapitalisme, patriarchaat, racisme, een levensbedreigend virus, depressies, andere overtuigingen? Is er een taal mogelijk die voorbij een antagonistisch denken over vrede gaat? Of is vrede onmogelijk en moeten we het bestaan en voortbestaan van misstanden, geweld, oorlog in onze levens onvermijdelijk erkennen? Of kan het allebei? Die vragen legden we aan een brede waaier aan schrijvers, activisten en vredesonderzoekers voor. We daagden ze uit om hier niet alleen op te reflecteren, maar het ook tekstueel uit te proberen, en vroegen dus naast essays ook om vredesbesprekingen, verdragen, speeches en onderhandelingstactieken. Hoe ver wil je gaan voor vrede? Bij vrede denken we in eerste instantie misschien vooral aan het beslechten van conflicten tussen soevereine staten of strijdende groeperingen. De Vrede van Westfalen heeft een iconische status voor de geschiedenis van Europa met gevolgen voor de rest van de wereld: de verdragen die in 1648 in Osnabrück en Münster werden gesloten maakten een einde aan slepende religieuze twisten in Europa en zorgden ervoor dat het principe van de territoriale onschendbaarheid gemeengoed werd. Ze luidden het vroegmoderne tijdperk in dat zou uitmonden in de rechtsorde die we nog altijd kennen, hoe anders de wereld er nu ook uitziet. Voortaan werd soevereiniteit erkend als volkenrechtelijk principe. Tegelijkertijd ontstond er een rudimentair begrip van wat we nu als een internationale rechtsorde zouden kunnen herkennen. Die ontstane orde zou niet alleen de onschendbaarheid van de grenzen tussen staten waarborgen, maar had ook een commerciële dimensie doordat ze het handelsverkeer zou vrijwaren van onrechtmatige handelingen. Beroemd is het traktaat Mare Liberum, de vrije zee, van Hugo Grotius – Hugo de Groot – geschreven op verzoek van de VOC om de rechtmatigheid aan te tonen van het enteren door Nederlandse zeevaarders van een Portugees schip in Indische wateren. De zee, zo redeneerde Grotius, was niet omheind, principieel onbegrensd en diende in een cruciale stap van het oude natuurrecht naar het moderne recht waarin instituties het sociale en economische verkeer reguleren krachtens de wet. De zee was van niemand, op een kleine strook buiten de kust na, en kon daarom als een plek worden beschouwd voor de vrije en veilige doortocht voor het verkeer van goederen. Vrede werd zo een object voor de institutie van de zich voor het eerst ontwikkelende moderne staat. Zo is de naam van Hugo de Groot intellectueel verbonden geraakt aan het ontstaan van een juridische orde die, doordat ze het startpunt was voor de oprichting van instituties en een einde maakte aan de instabiliteit van de vele religieuze oorlogen, middelen vrijmaakte voor koloniale expansie die uiteindelijk de gehele aarde aan deze Europese wetsorde zou onderwerpen. Door nazi-ideoloog Carl Schmitt werd die ruimte in de jaren dertig de nomos genoemd, het terrein waarover het Westen zeggenschap had en dat de lokale gebruiken en gewoonten bruut doorkruiste. Wie in deze orde vogelvrij is, beleeft in vredestijd de voortzetting van de oorlog met wettelijke middelen. Zij worden tegen hun wil ingesloten in die orde, deelgenoot gemaakt van een oorlog tegen de middelen van hun bestaan. In zijn boek Schaduwarbeid grijpt de anarchistische denker Ivan Illich terug op deze oorlog, en de vrede die zij aantast, de vrede van de bestaansmiddelen en de ‘gemeengoederen’ oftewel commons:De vrede wilde de boer en de monnik beschermen tegen de gevolgen van de diverse veten. Dat was de betekenis van tregna dei, de landvrede. Deze beschermde specifieke perioden en plaatsen. Hoe bloedig de oorlog tussen de vorsten ook mocht zijn, toch beschermde de vrede nog de os en het graan op het veld. Zij beschermde de noodvoorraad, het zaaigoed en de oogsttijd. In algemene termen beschermde de landvrede de exploitatiewaarde van de ‘meent’ tegen gewelddadigheden. Zij beschermde de toegankelijkheid van weidegronden, van bos en veld, de toegankelijkheid voor de mensen die hun levensonderhoud rechtstreeks aan deze ‘gemeenheden’ ontleenden. De landvrede was dus iets anders dan wapenstilstand tussen oorlogvoerende partijen. Deze op subsistentie georiënteerde betekenis van vrede is tijdens de renaissance verloren gegaan. Dit was, zo schrijft Illich, de oorspronkelijke betekenis van pax...We have made it easy for you to find a PDF Ebooks without any digging. And by having access to our ebooks online or by storing it on your computer, you have convenient answers with nY #44. To get started finding nY #44, you are right to find our website which has a comprehensive collection of manuals listed.
Our library is the biggest of these that have literally hundreds of thousands of different products represented.

Pages: 191

Format: PDF, EPUB & Kindle Edition

Publisher: vzw Yang

Release: 2021

ISBN

Description: Iedereen heeft wel ergens vrede mee te sluiten. Anders gezegd: iedereen heeft iets of iemand tegenover zich staan. Maar betekent dat ook dat we tegen elke prijs de confrontatie moeten aangaan, concessies doen of bereid zijn te strijden? In nummer 44 wil nY in plaats van een zo radicaal mogelijke kritiek op de bestaande orde ontwikkelen, juist speculeren over een zo radicaal mogelijke vrede. Hoe kun je, zonder in de valkuil van de vrijblijvende tolerantie te stappen, de co-existentie erkennen van verschillende ordes die onverenigbaar lijken of zijn? Is het denkbaar dat je vrede sluit met onderdrukkende of bedreigende systemen, praktijken of zaken, zoals het kapitalisme, patriarchaat, racisme, een levensbedreigend virus, depressies, andere overtuigingen? Is er een taal mogelijk die voorbij een antagonistisch denken over vrede gaat? Of is vrede onmogelijk en moeten we het bestaan en voortbestaan van misstanden, geweld, oorlog in onze levens onvermijdelijk erkennen? Of kan het allebei? Die vragen legden we aan een brede waaier aan schrijvers, activisten en vredesonderzoekers voor. We daagden ze uit om hier niet alleen op te reflecteren, maar het ook tekstueel uit te proberen, en vroegen dus naast essays ook om vredesbesprekingen, verdragen, speeches en onderhandelingstactieken. Hoe ver wil je gaan voor vrede? Bij vrede denken we in eerste instantie misschien vooral aan het beslechten van conflicten tussen soevereine staten of strijdende groeperingen. De Vrede van Westfalen heeft een iconische status voor de geschiedenis van Europa met gevolgen voor de rest van de wereld: de verdragen die in 1648 in Osnabrück en Münster werden gesloten maakten een einde aan slepende religieuze twisten in Europa en zorgden ervoor dat het principe van de territoriale onschendbaarheid gemeengoed werd. Ze luidden het vroegmoderne tijdperk in dat zou uitmonden in de rechtsorde die we nog altijd kennen, hoe anders de wereld er nu ook uitziet. Voortaan werd soevereiniteit erkend als volkenrechtelijk principe. Tegelijkertijd ontstond er een rudimentair begrip van wat we nu als een internationale rechtsorde zouden kunnen herkennen. Die ontstane orde zou niet alleen de onschendbaarheid van de grenzen tussen staten waarborgen, maar had ook een commerciële dimensie doordat ze het handelsverkeer zou vrijwaren van onrechtmatige handelingen. Beroemd is het traktaat Mare Liberum, de vrije zee, van Hugo Grotius – Hugo de Groot – geschreven op verzoek van de VOC om de rechtmatigheid aan te tonen van het enteren door Nederlandse zeevaarders van een Portugees schip in Indische wateren. De zee, zo redeneerde Grotius, was niet omheind, principieel onbegrensd en diende in een cruciale stap van het oude natuurrecht naar het moderne recht waarin instituties het sociale en economische verkeer reguleren krachtens de wet. De zee was van niemand, op een kleine strook buiten de kust na, en kon daarom als een plek worden beschouwd voor de vrije en veilige doortocht voor het verkeer van goederen. Vrede werd zo een object voor de institutie van de zich voor het eerst ontwikkelende moderne staat. Zo is de naam van Hugo de Groot intellectueel verbonden geraakt aan het ontstaan van een juridische orde die, doordat ze het startpunt was voor de oprichting van instituties en een einde maakte aan de instabiliteit van de vele religieuze oorlogen, middelen vrijmaakte voor koloniale expansie die uiteindelijk de gehele aarde aan deze Europese wetsorde zou onderwerpen. Door nazi-ideoloog Carl Schmitt werd die ruimte in de jaren dertig de nomos genoemd, het terrein waarover het Westen zeggenschap had en dat de lokale gebruiken en gewoonten bruut doorkruiste. Wie in deze orde vogelvrij is, beleeft in vredestijd de voortzetting van de oorlog met wettelijke middelen. Zij worden tegen hun wil ingesloten in die orde, deelgenoot gemaakt van een oorlog tegen de middelen van hun bestaan. In zijn boek Schaduwarbeid grijpt de anarchistische denker Ivan Illich terug op deze oorlog, en de vrede die zij aantast, de vrede van de bestaansmiddelen en de ‘gemeengoederen’ oftewel commons:De vrede wilde de boer en de monnik beschermen tegen de gevolgen van de diverse veten. Dat was de betekenis van tregna dei, de landvrede. Deze beschermde specifieke perioden en plaatsen. Hoe bloedig de oorlog tussen de vorsten ook mocht zijn, toch beschermde de vrede nog de os en het graan op het veld. Zij beschermde de noodvoorraad, het zaaigoed en de oogsttijd. In algemene termen beschermde de landvrede de exploitatiewaarde van de ‘meent’ tegen gewelddadigheden. Zij beschermde de toegankelijkheid van weidegronden, van bos en veld, de toegankelijkheid voor de mensen die hun levensonderhoud rechtstreeks aan deze ‘gemeenheden’ ontleenden. De landvrede was dus iets anders dan wapenstilstand tussen oorlogvoerende partijen. Deze op subsistentie georiënteerde betekenis van vrede is tijdens de renaissance verloren gegaan. Dit was, zo schrijft Illich, de oorspronkelijke betekenis van pax...We have made it easy for you to find a PDF Ebooks without any digging. And by having access to our ebooks online or by storing it on your computer, you have convenient answers with nY #44. To get started finding nY #44, you are right to find our website which has a comprehensive collection of manuals listed.
Our library is the biggest of these that have literally hundreds of thousands of different products represented.

Special Offer | $0.00

Special Offer! | $0.00

nY #44

nY #44

More Books